Québec

Op zondag mochten we weer onderweg naar de volgende stop. Québec City. De hoofdstad van de provincie Québec. Had ik nu nooit verwacht. Dat ze de hoofdstad noemen naar de provincie. Maar de afstand van Trois-Rivieres naar Québec is gelukkig niet een hele lange dus met 1,5 uur waren we in de stad. Eerst maar langs het hotel. Inchecken kan vast nog niet maar op de site wel gelezen dat ze informatie hebben over de stad en dat ze ook t/m 1 september een shuttle hebben naar de oude stad. Top. Kunnen we op maandag wel gebruiken dus hier hebben we vast voor gereserveerd. We krijgen een kaartje mee van de stad en wat informatie over rijden en parkeren.

Vlakbij Québec ligt een stukje natuurpark met een, toch aardig hoge, waterval. Hoger dan Niagara. Dit is Parc de la chute Montmorency (volgens Wendy charcuterie als uitspraak). We moeten dus nog 11 kilometer buiten de stad zijn. In het begin rijdt dit nog redelijk door maar bij de afslag van het park komen we toch redelijk vast te staan. Dit mede door werkzaamheden (en dan is het zondag). En omdat er dus twee verkeerslichten staan waarbij er voor 3 richtingen mee gedeald moet worden. We sluiten maar ergens aan. Ritsen is een Nederlandse uitvinding en we zijn er nu toch echt over eens dat we dit in de rest van de wereld, maar vooral in Canada, moeten gaan introduceren. Iedereen haalt rechts en links in. Drukt hem ervoor en zijn blind voor de rest wat er rijdt. Nu vraag ik me af of dit de Canadezen zijn die zo asociaal zijn of toch de toeristen met een huurauto. Ik gok het laatste. Maar we komen op slakkengang (half uur over een paar honderd meter) toch bij een entreekiosk. We betalen netjes entree en kunnen nog redelijk snel de auto kwijt op een best vol parkeerterrein. De waterval zelf is al vanaf de weg zichtbaar. Je kan er op twee manieren komen. Eigenlijk 3 maar de laatste is voor een mens niet te doen. 1. Je gaat 476 treden omhoog op een houten stellage. 2. Je gaat met de gondel omhoog. 3. Als zalm zwem je tegen de richting de waterval in. We gaan dus in de rij staan voor de gondel. We hadden al betaald bij de entree dus uitgaande dat we dan ook meemogen met de kabelbaan. Helaas, we staan bijna bij het begin en we moeten dus kaartjes kopen. En we stonden al 20 minuten in de rij. Ik schiet de rij uit en koop snel kaartjes. En we kunnen gelukkig toch nog snel mee. We zijn trouwens hier niet de enige hierin. Veel mensen hebben nog geen kaartje omdat het gewoon niet duidelijk staat aangegeven. Met een paar minuten staan we boven en lopen we door een stuk park. Daarna over de brug die recht boven de waterval ligt. Wonderbaarlijk is het hier niet eens koud of winderig. Na alle foto’s gaan we op de op de terugweg wel via de houten stellage naar beneden. We gaan terug naar de auto en ondertussen is alles rammetje vol. Alles rijdt tegen de richting op zoek naar een plekje. Wij gaan er snel weg en nu zien we hoe dit werkt. De mensen die nu in de rij staan moeten wachten tot er mensen van het parkeerterrein afgaan. Kan je lang wachten dus.

We hadden besloten om op zondag vast de citadel mee te nemen. Schijnbaar kun je hier ook gratis parkeren. Als je maar rondjes blijft rijden tot er een plek is. We gaan de snelweg af richting oude stad. En hier begint het geëmmer. Er staan op een stuk van 100 meter volgens mij 6 sets verkeerslichten. En allemaal niet op elkaar afgestemd. Wij moeten dus een stuk de helling op (lang leve de automaat). We moeten op het einde invoegen. Een aso met een pooierbak vertikt het om ons voor te laten. De straten zijn smal, steil en heel druk. De oude stad is schijnbaar niet op berekend voor zoveel verkeer. Met veel gestuur, remmen en gezweet komen we in de buurt van de de citadel. We worden gewoon nog ingehaald door een grote truck die heel graag voor ons het steile straatje in wil om een parkeerplek te zoeken. Hij vindt voor ons een plekje en we balen wel. Zal dit dan de laatste plek zijn en hebben wij pech? Nee, wij vinden een plekje vlakbij de entree en hoeven niet ver te lopen en onze aso wel. Toch een binnenpretje. De citadel is uit het jaar kruik maar wordt nog wel door heuse wachten in vol ornaat bewaakt. Het is ook nog een soort werkplek voor overheidspersoneel. We mogen op een tour mee die gelukkig in het Engels is. We krijgen de historie te horen en zien gelijk de oude stad als we over het randje van de citadel kijken. Na de tour gaan we proberen terug te komen naar het hotel. Het is ondertussen einde van de middag en hopelijk wat rustiger. Helaas, we moeten in eerste instantie het zelfde stuk weer terug. En weer schiet het verkeer alle kanten op. Verkeersregels zijn niet voor iedereen weggelegd dus. Maar we komen stukje bij beetje op de doorgaande weg en kunnen door naar het hotel. We sluiten de dag af in een brouwerij/restaurant. Dit schijnt een dingetje te zijn aan deze kant van Canada.

Vandaag, maandag 1 september, is het Labour Day. Een feestdag in Canada en ook in de VS trouwens. Denk dat ze vieren dat de blagen vanaf morgen allemaal weer naar school mogen. Einde vakantie!! Maar in het hotel merk je de drukte vandaag nog wel. Ontbijtzaal is toch afgeladen. We hadden gelukkig de shuttlebus naar de stad al geboekt dus we hoeven niet te hannesen met een auto en parkeren in de stad. We worden opgepikt bij de voordeur en we worden midden in de stad afgezet. Québec is een redelijk grote stad maar de oude stad is compact. Wel in twee delen opgedeeld. Haute Ville (boven) en Basse Ville (beneden). We lopen eerst naar Chateau Frontenac, het meest gefotografeerde hotel in Canada. Hier kan je tevens slapen voor slechts $655,- per nacht. Koopje. Ook voor de volgende keer, na het winnen van de loterij. Het hotel ligt naast Terrasse Dufferin. Een promenade langs het hotel aan de ene kant en de stadsmuur aan het andere kant. En dit met de mooie vergezichten. We gaan richting de Notre Dame, ja, alweer eentje, en komen ondertussen ook nog de benodigde souvenierwinkels tegen. Waaronder een winkel met heel veel Maple Syrup artikelen en daarnaast zit een heuse kerstwinkel. Twee verplichte stops dus. De kerstwinkel moet je mij dus uitsleuren als je nog wat anders wilt doen op een dag. Dus ik moet me inhouden en na een kleine aankoop gaan we door naar de kerk. Deze is ook gratis en we lopen rond door de galerijen.

De Basse Ville ligt een stuk lager aan de waterkant. We gaan met de breakneck stairs (nekbreek trappen) naar beneden. Ook hier heel veel souveniertjes te verkrijgen. We lopen een winkel in met t shirts en hier is het schijnbaar niet de bedoeling dat je ze aanraakt. Of uitvouwt. De vrouw is aardig gepikeerd als we een shirt willen bekijken. Want nu liggen ze niet meer uitgelijnd op de stapel. Gauw weg dus. We lopen door de smalle straatjes en kijken de ogen uit. We stoppen op place Royal voor een pizzaatje. En daarna naar de Cul du Sac voor foto’s met paraplu’s die in de lucht hangen. Wel handig voor als het een keer regent in de stad. Kan je hink-stap-sprong door de straat heen. Na een mooie dag in de stad gaan we weer naar de boven stad waar we door onze shuttlebus weer worden opgehaald. Aannemend dat moeders de vrouw de piepers op het staan schiet hij door het verkeer. Hier zijn gordels niet voldoende maar moer je volledig ingebakerd worden in de bus. Anders vlieg je nog door de bus heen. Wij deden er op zondag 30 minuten over om terug bij het hotel te komen, onze chauffeur deed het in 13 minuten. De dag wordt afgesloten bij de plaatselijke Griek. Met een wifi verbinding kunnen we gelukkig de Franse kaart vertalen. Veel Engels wordt hier niet gesproken maar we redden ons prima.

Morgen rijden we naar Montreal, schijnbaar het Parijs van Noord Amerika. Minus de irritante Fransen hopelijk.

Gr. Leande en Wendy