Bonsoir

Op woensdag hadden we een dagje natuurpark. We hebben er niet veel op de route dus deze moesten we toch echt meenemen. Algonquin Provincial Park. Het is dus niet eens een nationaal park maar gewoon een provinciaaltje in de regio. Vanaf Haliburton is het nog een kilometer of 90 rijden naar de entree van het park. We gaan er aan de westkant in en rijden dan over snelweg 60 door het park. Dit is redelijk normaal voor natuurparken in Noord Amerika. Er ligt gewoon een snelweg waar je vrij door kan rijden. Wil je ook parkeren en dingen zien dan betaal je entree voor een dagpas. We kopen dus netjes een dagpas en in het bezoekerscentrum hangt een bord waarop wildlife bezichtigingen worden vermeld. Er zijn dus elanden gezien, vossen, beren, de lokale kalkoen en zelfs eekhoorntjes. Tja, je kan alles wel gaan melden. Maar we beginnen met goede moed. Misschien dat wij ook een keer wat leuks kunnen zien. Vooral omdat we na alle keren in Noord Amerika nog nooit een eland hebben gezien.

We beginnen met de eerste stop. Hardwood Lookout. Een wandeling van een kilometer om op een uitkijkpunt te komen voor Smoke Lake. We stiefelen heuveltje op en heuveltje af in het bos, struikelend over de wortels, muggen wegslaand maar we komen bij het uitzichtpunt. Erg mooi. En dan komen we er achter dat er ook een snelle route was naar dat punt. Ach, hebben we het ontbijt er weer afgelopen.

Volgende stop is Tea Lake. We zien een dame met een kajak. Zo’n instapmodelletje inclusief spatscherm. Ze legde ons uit hoe het werkt en vragen zelfs of we het ook willen proberen. Euh, nee. Ben altijd bang dat je omgaat en dan ondersteboven in het water blijft hangen om naar de visjes te kunnen kijken. Maar de dame is er aardig bedreven in en gaat als een kanon over het water heen. Na alle benodigde foto’s gaan we door naar Canoe Lake. Hier kan je dus in een kano op het water. Je verwacht het niet. Daarna door naar Smoke Lake. Deze hadden we al van boven gezien maar nu dus op waterhoogte. Omdat de innerlijke mens ook ging morrelen maar naar Lake of Two Rivers om wat te eten. Een club sandwich met wat frietjes voor $ 23,-. Je kan dus beter in het vervolg de appie laten bezorgen voor je lunch. Is denk ik goedkoper. Er is ook verder niets in de buurt dus, als niet kampeerder, zal je wel moeten. Op de volgende afslag staat de Killarney Lodge. Dure toko met huisjes aan het meer, restaurant en mooie uitzichten over het meer. Wij parkeren daar even illegaal, lopen naar het stuk wat alleen voor de gasten is en nemen er uitgebreid foto’s. Als we toch al ergens staan waar we niet mogen komen dan nemen we het er maar van. Als laatste stoppen we bij Kearney Lake en daarna rijden we door naar het bezoekerscentrum aan de oostkant. De dag is ook al aardig opgeschoten dus we gaan terug naar Haliburton. Ook nu weer ongeveer 90 kilometer maar dan via de andere kant. Dus een vol rondje gehad. Moe maar vol van indrukken gaan we de dag afsluiten met heerlijke gefrituurde augurken en kipvleugeltjes.

Donderdag was weer een dag om kilometers te maken om van a naar b te komen. Van Haliburton naar Ottawa. De hoofdstad van Canada. Een stuk van bijna 300 kilometer. In tijd een stuk langer door het missen van de snelwegen maar een overvloed aan provinciewegen met veel bochtjes en heuveltjes. Gelukkig is het nog vakantietijd dus de drukte missen we gelukkig wel. Net na de middag komen we aan in de stad en rijden eerst naar het hotel. Daar kunnen we de auto kwijt en we lopen naar het oude gedeelte van de stad, ByWard Market district. Vele winkels, restaurants en een markthal waar we rond kunnen lopen. In de markthal heb je eten, lokale producten en souvenirzaken. Goh, echt niets voor ons. We komen ondertussen het Ottawa teken tegen. Van die letters waar iedereen foto’s van neemt. Wij dus ook. Daarna door naar de Notre Dame. Ja, ook hier hebben ze deze staan. Net als in heel veel andere steden dus die van Parijs is hier niet zo bijzonder. Maar deze is wel heel mooi van binnen. Het heeft een blauwe sterrenhemel en vele mooie glas-in-lood. Ondertussen is het wel een keer tijd om te eten dus we ploffen neer in de Ierse Pub voor een goede maaltijd. We lopen na de maaltijd terug door de stromende regen. Ook dat kan hier dus prima. Echt zo’n bui waar je ook goed koud van wordt. Nou, dan maar hopen dat we op vrijdag beter weer hebben.

Op vrijdagochtend hadden we nog de tijd voor Ottawa. Het is nog wel grijs buiten maar gelukkig wel droog. We mogen de auto nog even bij het hotel laten staan dus we lopen weer naar de stad. We zien de Ottawa rivier. Deze rivier is de splitsing tussen de provincies Ontario en Québec. We gaan daarna door naar Parliament Hill met de hoop dat de wisseling van de wacht hier nog is. Dit moet een heel spektakel zijn inclusief een drumband en doedelzakspelers. Helaas is dit maar tot 20 augustus dus we zijn een week te laat. We lopen nog langs de overheidsgebouwen en steken daarna door de winkelstraat heen voor wat souveniertjes van Ottawa. Bij het oorlogsmonument van Canada is nog wel een wisseling van de wacht. Elk uur wordt hier met veel egards de wisseling uitgevoerd. Het oorlogsmonument is voor alle oorlogen waar Canada aan heeft meegevochten. Klokslag 10 uur komt er een doedelzakspeler met twee nieuwe wachten aanlopen onder militaire politie begeleiding. Het is toch een hele ceremonie en best indrukwekkend voor een “kleine” wissel. Door de straten lopen we terug naar het hotel om de auto op te halen en door te gaan naar Mont-Treblant. Dit ligt weer een stuk noordelijker en het heeft een heus ski dorp. De auto is snel geparkeerd (zelfs gratis hier, dat verwacht je niet) en we lopen naar het dorpje. Heel veel winkeltjes, restaurants, cafés, skiliften en massa’s hotels. We kijken de ogen uit en Wendy heeft hier zelfs een pyjama gescoord met elanden erop. :)

Voor overnachting zitten we in een herberg in de regio van het skidorp. Iets meer voor onze portemonnee. We mogen hier aanschuiven voor een 4 gangen diner. We beginnen met een zoete aardappel-paprika soep, daarna bruchetta gevolgd door een bord met Boeuf Bourgignon. En we sluiten af met thee/koffie en een soort van wafel met fruit en slagroom. Het eten was echt zeer aan te raden. Ook leuk dat je dan weer in gesprek kan met andere reizigers. Naast ons een vader en zoon die een stukje Canada op de fiets doen. Zij zijn hier vorig jaar ook al geweest en ze zijn teruggekomen mede voor het eten.

Vandaag, zaterdag, gaan we steeds meer richting het oosten. Slaapplaats: Trois Rivieres. Iets met 3 rivieren. Ik zie er maar één liggen. Dit is de Lawrence rivier. Deze ligt een heel stuk door het oosten van Canada en we gaan het ook gedeeltelijk volgen. Schijnbaar kan je langs de rivier over een provinciale weg rijden, deze is 1400 kilometer lang en je eindigt dan praktisch in de Atlantische oceaan. Misschien een andere keer. We doen de stop bij het Ursulinen klooster, de nonnenschool eigenlijk. Over het begin van het het klooster tot en met dat het een school was. Tja, tis dat we er voor betaald hebben dus we lopen er uit fatsoen maar even door en lezen de bordjes met info. Voor het gemak praktisch alles in het Frans. Daarna naar het hotel. Even wat huishoudelijke taken uitvoeren. Er waren een paar kledingstukken die hoognodig even door de wasmachine moesten. Daarna door de commerciële droger dus ik gok dat alles wel een maatje kleiner is geworden. De receptioniste had ons een restaurant aangeraden en het was zeker een aanrader. Een restaurant/brouwerij met prima eten.

Morgen rijden we door naar Québec stad. Dan zitten we op het meest oostelijke punt van onze reis.

Au revoir!

Leande en Wendy