Om the road again

Hallo lezers,

Op zondag was het tijd om een stukje verder te rijden. Vanuit Kitchener naar Bruce Peninsula National Park. Het schiereiland aan Lake Huron. We moesten weer richting St. Jacobs maar nu dan niet door het dorp heen maar er langs. Dus we hadden eigenlijk niet verwacht om nu dan toch de Mennonieten tegen te komen. Maar aangezien we redelijk vroeg in de auto zaten, laten we zeggen een halfuur voor kerktijd, kwamen we op de provinciale wegen verschillende paard en wagen tegen met de traditionele Mennonieten die dus onderweg naar de kerk waren. Dit is meestal bij een lid van de gemeenschap in de schuur. Dus van elke boerderij rijd er een paard en wagen over de weg waar wij ook 80 mogen rijden. Het leuke van deze wagentjes is dat ze zelfs alarmlichtjes hebben. Nu vraag ik me dan af of je dan aan de linker teugel moet trekken of aan de rechter om de alarmlampen achter op dat ding aan te krijgen.

De weg naar Bruce Peninsula is natuurlijk niet via een snelweg maar via autowegen, provinciale wegen, boerenlandwegen en iets wat geen weg meer genoemd mag worden. Doordat deze regio vooral bestaat uit landbouw en de boeren toch redelijk veel land hebben rijden we in blokjes door het landschap. 2 kilometer rechtdoor, linksaf, 900 meter rechtdoor en dan weer rechts. Zo blijf je wel wakker. Maar het uitzicht is fantastisch. Gewoon landschap, glooiend en vol met gewassen.

Eenmaal aan het begin van het schiereiland stoppen de bochten en rijden we 80 kilometer rechtdoor tot bijna het einde aan de weg. Hier komen wij aan in Tobermory, het uiterste puntje van Bruce Peninsula en tevens start van het Nationaal Park. We kopen hier kaartjes voor een boottour van 1,5 uur door Fathom 5 N.P., wat deel uit maakt van het nationale park. We stappen op de boot en het is prachtig weer om te varen. We zitten op het dek en dobberen over Lake Huron. Dit meer is toch een groot meer zodat het lijkt alsof je op de zee zit. We gaan langs verschillende eilanden waar het water heel helder is. Het belangrijkste eiland van de tour is Flowerpot Island, bloempot eiland. Hier staan rotsformaties in de vorm van een bloempot of vaas. Of wat je er ook in mag zien. We varen terug richting het vaste land en komen nog langs Big Tub Harbour waar een mooie witte vuurtoren staat en waar verschillende scheepswrakken liggen. Deze zijn met het ondiepe water daar gestrand en gezonken. Omdat het water zo helder is kan je vanaf het dek het schip zien liggen onder ons eigen schip. Na een paar keer over het wrak te hebben gevaren gaan we terug naar de haven. Tobermory is een klein, schattig dorpje wat het, volgens ons, alleen maar kan hebben van toerisme. Het ligt zover uit de richting dat zelfs boodschappen doen een uitdaging is.

We stappen weer in de auto voor de tocht naar Midland, onze slaapplaats. Toch nog een stuk van 3 uur. Eerst weer de 80 kilometer terug naar de start en dan ook de rest van de kilometers.

Op maandag hadden we een rustig dagje in Midland. Gelijk tijd om cultureel te gaan doen. Midland is beroemd om de vele muurschilderingen in het dorpje. De muurschilderingen beelden de historie en ontstaan uit van Midland. We lopen door de straten en zien inderdaad schilderingen met Indianen, priesters en westerse invloeden. Hierna gaan we naar Saint Marie Among the Hurons.

Een geënsceneerd museumdorp op een paar kilometer buiten Midland. Dit betekend dat het oude dorp niet meer bestaat maar volledig is nagemaakt en je door heen kan lopen. Hier zijn dan ook een soort van acteurs (of gewoon werknemers hoe wij ze noemen) die laten zien hoe het vroeger ging.

Even een korte geschiedenisles:

Dit was een missiepost opgericht door de Franse Jezuïeten in 1639. De Fransen noemden Canada in het begin nieuw Frankrijk en dus moest er ook bekeerd gaan worden. De Huronia of Wendake mensen leefden hier al sinds jaar en dag. Deze inheemse mensen hadden verder geen problemen met de Jezuïeten en zij konden dus samen leven met de jezuïeten. Na 10 jaar kwam hier echter een einde aan doordat een andere indianenstam in opstand kwam en de leider van de Jezuïeten doodde. De nederzetting is toen platgebrand en de Jezuïeten keerden terug naar Frankrijk.

Wat nog een leuk weetje is: dit was de eerste Europese nederzetting in de provincie Ontario.

Tegenover dit museum staat de rooms-katholieke kerk the Martyr's Shrine ter nagedachtenis aan deze Jezuïeten. Dit heeft een toch redelijk groot terrein. We besluiten om alleen de kerk te bezoeken en daarna in de auto te stappen naar Parry Sound. Parry Sound ligt ook aan de Georgian Bay en heeft de (toeristen) naam van thirty thousand, or more, Islands. Je kan hier dus eventueel rondvaren in de baai maar het weer was niet zo mooi voor dit dus we gaan maar even snel door het dorpje heen. Aangezien het maandag is zijn de meeste winkels dicht. Lijkt wel Nederland. Een paar zaken zijn nog open maar ook deze gaan tegen 5 uur gewoon dicht.

Op dinsdag gaan we weer vroeg op pad. Op weg naar Muskoka Lake District. Dit is een stuk van de provincie Ontario waar het vergeven is van de meertjes. Het moeten er schijnbaar 100 zijn. We hebben ze niet geteld en ook niet allemaal bezocht. Maar wel veel gezien onderweg. En de omgeving is prachtig. Hier zien we al licht de wisseling van kleuren in de bomen. We stoppen bij Port Carlin. Het meest kneuterige dorpje op de lijst. 700 inwoners en 5 x zoveel toeristen. Paar winkeltjes en een jachthaven. Een set verkeerslichten die standaard op groen blijven staan. Maar hele mooie uitzichten. Daarna rijden we door het glooiende landschap (Bob Ross kon er vast een mooi schilderij van maken) naar Huntsville voorde lunch. We lopen door de straatjes en komen een kerstwinkel tegen. Ja, daar kan Wendy niet omheen. Dus naar binnen. Kerstversiersels in overvloed. Nog net geen kerstmuziek maar het kan er zeker mee door. We hadden op internet een andere leuke attractie gevonden dus we blijven niet te lang hangen in Huntsville. We gaan onderweg naar Sugerbush Hill Maple Farm. Een boerderij waar ze dus het beroemde Maple Syrup maken. Dit vloeibare goedje is het nationale product van Canada. Heerlijk stroop/siroop wat je bijna overal bij kan gebruiken. Pannenkoeken, cake, gewoon zo uit de fles lurken….

Er zijn 4 soorten siroop: golden, amber, dark en extra dark. Deze smaken krijg je afhankelijk hoe koud het is geweest in de winter. De golden is moeilijk te verkrijgen, dat is de lichte. Hoe lager de temperatuur hoe lichter de bast van de boom, hoe lichter de syrup.

Door middel van een wandeling in het bos kun je zien hoe dit wordt gemaakt. Er lopen namelijk allerlei buizen om de bomen met allerlei tappunten eraan. Je moet wel wat capriolen uithalen om het pad te kunnen volgen aangezien de buizen wirwar door het bos gaan. Het sap wordt dan door die buizen uit het bos vervoerd. In maart en april kan men dit sap tappen. Dan kan het worden gekookt. Na alle informatie is het tijd voor een heerlijk softijsje. Je krijgt hier een groot hoorntje gevuld met softijs waar de Maple Syrup door heen zit. Zeer vervelend op zo’n reisdag. Ondertussen zijn we aangekomen in Haliburton. Ook een klein dorp met een paar winkels en wat restaurants. We stoppen nog even bij een grote drogisterij. Dit is er dus wel. Even op jacht naar de soort van azeron. Want Leande heeft altijd pech met de insecten en dan vooral de insectenbeten. En ik heb dus mazzel als we met z’n tweeën zijn want ik wordt praktisch dan niet geprikt. Elk nadeel heb zijn voordeel(of een andere Kruijfiaanse variant).

Morgen gaan we door Algonquin Provincial Park heen kachelen. Maar voor nu is het even goed en zitten we languit op bed tv te kijken.

Gr. Leande en Wendy