Madeira

Madeira. Bloemeneiland, Hawaï van Europa. Stukje land in de Atlantische oceaan. Grondgebied van Portugal en bereikbaar met 4 uur vliegen vanaf Nederland.

En dat hebben we gedaan.

Wat begon als ideetje hebben we maar tot uitvoer gebracht. Even een paar dagen weg na een lange winter, veel uren werken en alles wat erbij hoort.

Via Transavia holidays gezocht naar een mooie deal. Vlucht, hotel en natuurlijk de bagage in een pakketje geboekt en met de hele bende vertrokken naar Schiphol op stille zaterdag. Nou, stil was het toch niet in de trein van lelystad naar Schiphol. Alleen nog maar staanplaatsen tenzij je alle K3 concertgangers uit de trein zou zetten. Maar op tijd op Schiphol waar het voor een zaterdag toch wel redelijk stil was. Geen lange rijen bij de bagagedump en ook bij de controle konden we zo doorlopen. Nog even tijd voor een bakkie en dan maar naar de gate. We hadden een redelijk nieuw toestel in de vloot van Transavia. Een heuse Airbus A321Neo. Met een stoel netjes bij de nooduitgang. Dus de beentjes konden gestrekt worden. Met een kleine 4 uur maakten we een mooie draai bij het vliegveld en zette de piloot de kist aan de grond. Waarbij de niet-Nederlandse passagiers fanatiek begonnen te klappen. Vind dat toch tijd wel apart. De piloot is er, neem ik aan, op getraind om dat ding aan de grond te zetten voor een mooi bedrag per maand. Ga dat bij mijn werkgever ook maar invoeren. Dat ik een applausje krijg als ik weer klaar ben en naar huis toe ga.

Het vliegveld van Madeira is vernoemt naar Christiano Ronaldo. Een mannetje die wat kan ballen. We stappen uit via de trap, gaan met de bus naar de aankomsthal, wel de gehele 15 meter, en gaan dan maar op de koffer wachten. En welke komt er als laatste op de band rollen? Die van Wendy natuurlijk. Maar we zijn compleet en gaan de auto halen.

Met wat discussie over de tweede bestuurder, welke wij winnen, rijden we weg in een Citroën. Op naar het hotel.

Met een klein halfuurtje door tunnels, steile straten, leuke steile afdalingen en bochtjes komen we aan in het dorpje Estreito de Camaro de Lobos. Een klein bergdorpje vlakbij Funchal. Ons hotel is gebouwd op de plaats van een oude wijngaard. We vragen of we gelijk maar aan tafel kunnen aanschuiven. Het is ondertussen na half 9 geweest en er gaat wel wat in.

Het hotel op zich ziet er wel mooi uit, mooie tuin en ruim. Netjes van binnen maar wel wat gedateerd. De prijzen zijn ook wel gedateerd. Gewoon een soepje voor € 3,50. Dus het kan wel. Goedkoper eten. Tip voor Nederlandse horeca.

Op paaszondag beginnen we de dag met een uitgebreid ontbijtbuffet. Maar dan zonder de geverfde paaseieren. Nu begreep ik dat Saroj (het nichtje van Johan) deze thuis wel aan het verven was. Die missen wij dus nu. Maar het eten is prima en er ligt genoeg. Na het ontbijt grijpen we de tas en stappen de auto in. We moeten door het dorpje naar boven om daadwerkelijk uit het dorp te komen en we rijden heerlijk rond kerktijd langs de overvolle kerk. In een steile straat. In een schakel auto. We gaan zigzaggend de bergen en heuvels door. Op weg naar de eerste stop van de dag. De Cabo Girao Skywalk. Een observatieplatvorm op een klif. 589 meter hoog en een van de hoogste kliffen van Europa. Je mag hier op een glazen vloer naar beneden kijken naar de zee, de wijnboer die zijn lapje grond heeft en naar de drijvende bootjes. Het is heel mooi maar ook heel druk. schijnbaar zijn we niet alleen op Pasen die leuke dingen gaan doen met mooi weer. We rijden door naar Ilha das Avas. Een kleinschalig vogelpark met grotendeels alleen maar tropische vogels. Ik had deze ergens voorbij zien komen en aangezien we er toch in de buurt zijn kunnen we er gelijk maar even doorheen lopen. Ik maak gelijk vriendjes met een grote kaketoe welke het wel fijn vind om geaaid te worden. Het park is aangelegd met volières en vijvers met op de achtergrond de Atlantische oceaan. Kan niet veel beter zou je denken.

We kachelen door naar de Pico do Arieiro, de twee na hoogste top van Madeira. Met een mooie hoogte van 1818 meter schoon aan de haak. We klimmen met de auto, ten hoogste in de tweede versnelling, gestaag naar de parkeerplaats bij de top. Hier kan je oefenen op het schuinparkeren.Niet te verwarren met schuinsmarcheren. Vanaf hier kan je uitkijken op het plateau van het binnenland van Madeira. De wandelroute naar Pico Ruivo is dicht. Dit is de wandelroute voor de die hard wandelaars, de mensen die graag afzien op rotsen, halfbakken wandelpaden en tunneltjes. Hij is dus dicht vanwege slecht onderhoud. Ach, is dat niet de uitdaging dan? Maar we zitten heerlijk in de zon, genieten van de mensen die toch een stukje van het pad lopen en hijgend weer terugkomen en nemen gekscherend foto’s van een Nederlandse likeurtje welke Johan heeft meegebracht.

Kijk vooral dus op de site kattepis.nl.

We gaan langzamerhand weer de weg naar beneden met de auto. Dit is een stuk makkelijker dan naar boven. Gewoon rem los en gaan met die banaan. Omdat het toch paaszondag is gaan we op zoek naar het Jezusbeeld. Deze staat een stuk naar beneden in een kustdorpje. Hij kijkt mooi uit over de oceaan maar heeft wel betere tijden gekend. We besluiten om daarna maar terug naar het hotel te rijden, daar de auto neer te zetten, even op te frissen en dan lopend het dorp in voor wat eten. Er is niet veel maar Google helpt ons een stuk op weg en we komen uit bij een restaurant wat veelal vlees serveert. Nou ja, aan grote ijzeren spiesen ophangt aan een paal wat midden op je tafel staat. Je besteld een spies met vlees, wat bijgerechten en je kan los. Zeer goed concept en zeer lekker.

Op 2e paasdag, welke ze hier niet kennen trouwens, beginnen we weer met een goed ontbijtje. We worden er handig in om soorten koffie te mengen om een degelijk bakje te krijgen. Espresso met Americano, dubbele espresso met cappuccino. Gelukkig hebben ze appelsap.

We stappen in de auto naar een bananen museum. Ja, een bananen museum. Deze gezonde gele rakkers zijn een van de grootste exportproducten van Madeira. In het museum veel informatie over de banaan. Hoe, wie, wat. En daarna mag je een stuk over de plantage heen banjeren. We gaan tussen de bananenplanten door, zien de jonge stekjes en de grote trossen met 10 tallen bananen. Aan het einde mag je nog even een banaan proeven. Er zijn dus schijnbaar mensen op de wereld die dit nog nooit gegeten hebben?

We hadden bedacht om daarna naar de Cascata dos Anjos te gaan. Een waterval welke letterlijk op de weg stort. Met Google Maps kom je heel ver en ook nu wordt je een doodlopende straat in gestuurd. Steil naar boven en zonder al te veel mogelijkheden tot keren op parkeren. We zien een plekje en proppen de toch redelijk grote auto ertussen. En dan is er toch nog 50 centimeter over om een Audi A6 achter ons te zetten. Maar we staan en lopen het laatste stukje over de weg naar de waterval. De waterval dendert letterlijk op de weg en mocht je een natuurlijke douche willen kan je er onderdoor lopen. Of staan. We nemen de foto’s en lopen terug naar deauto om deze op een manier eruit te krijgen. Met de beste stuurlui aan het stuur kom je een heel eind. Waarvoor bedankt Johan.

Bij het uitpluizen van de boekjes hadden we gezien dat er een kabelbaan is aan de westkust. In Achadaz de Cruz. Ook hier moet je steil naar boven, steil naar beneden en over hele smalle wegen. We kunnen met moeite de auto kwijt. Meer mensen hebben het idee om dus hier heen te gaan. Bij de plaatselijke snackbar even een tosti en daarna maar in de rij gaan aansluiten. Ondertussen staan we hier wel in de korte broek en vest en de temperatuur was hier gezakt tot 13 graden. Dus na kort overleg op hoog niveau nemen we de foto’s van de kabelbaan en keren weer om. De kabelbaan an zich is een attractie omdat deze 600 meter naar beneden gaat met een hoek van 45 graden maar je komt beneden op een strandje uit en niet meer dan dat.

Omdat we in de buurt van Fanal Forest zitten besluiten we die gelijk maar mee te pakken. Het klaart weer heerlijk op en we rijden langs de kust, steil omhoog het bos in. Fanal is een sprookjesachtig bos vanwege de rare bomen. Net of er elfjes in wonen. Schijnbaar komt hier veelvuldig mist voor. Het ligt om hetzelfde plateau als Pico de Airieiro en Pico Ruivo en is dus hoog. Maar we hebben een strakblauwe lucht en geen mist te zien. Ook hier moet je de auto maar ergens zien te dumpen. Aan de kant van de weg dan maar. We lopen door grasvelden en moeten de koeienvlaaien ontwijken. Er zijn niet alleen elfjes in het bos maar ook een kudde koeien. Het bos is niet heel dichtbegroeid en is absoluut een plaatje. Boven op de top heb je weer een uitzicht op de Atlantische oceaan en uitkijk op de bergen.

We gaan weer richting de auto, moeten toch nog even gebruik maken van het toilet en normaal vermeld ik het niet maar dit was een heuse poepdoos zonder licht. Ongelofelijk dat dit nog bestaat. Maar red het toch echt niet om nog een uur in de auto te moeten zitten met haarspeldbochten.

We zitten nu op het terras van het hotel in het zonnetje. Even de foto’s uitzoeken, verhalen op orde en een drankje. Natuurlijk gaan we toosten op de vakantie met een borrel uit Nederland. Morgen mogen we op jacht naar dolfijnen en walvissen vanuit Funchal. Maar voor nu is onze activiteitenlijstje leeg.

Gr. Johan en Wendy