Bretagne deel II

Op dinsdag zijn we verder gegaan met de roadtrip. We hadden op maandag een aantal stops gepland en niet allemaal gehaald dus vanmorgen na een goed ontbijt de auto in voor het vervolg. Onderweg naar Pont-Croix. Een klein dorpje met een middeleeuwse abdij. Die dus gewoon ook nog dicht was. Sinds wanneer sluiten kerken de deuren voor mensen die even een foto-tje willen maken van binnen. Maar het dorpje was schattig en klein en kneuterig. Dus daar doen we het voor. Daarna de auto in voor Pointe du Raz. Het meest westelijke punt van het Franse vasteland. Normaliter ruig en winderig met veel stroming. Nu is er praktisch geen wind. We parkeren de auto en gaan op pad. Het is niet mogelijk om heel dichtbij te parkeren dus je loopt een stuk wandelpad af. Je zou ook eventueel met een shuttlebus kunnen maar het weer is prachtig dus we gaan lopen. We komen er achter dat we voor Jan met de korte achternaam een jas hebben meegenomen. Het eerste deel naar het puntje gaat nog over een gravelpad en grote stenen maar dichterbij de rand moet er wat meer geklauterd worden. We zien een school dolfijnen in de oceaan en verschillende vogelsoorten. Het uitzicht is prachtig en het is niet te druk zodat we gewoon kunnen rondlopen zonder van de klif te worden geduwd. We pakken op de terugweg de andere route en lopen langs de kustlijn terug naar het beginpunt. Hier staan ook wat winkels en restaurantjes en na een hoognodige bakkie pleur gaan we met de auto naar de volgende stop. Het kleinere broertje van Pointe du Raz, Pointe du Van. Iets minder massaal en een stuk kleiner maar hier zijn de uitzichten ook prachtig.Bij de lokale snackbar een snelle lunch en weer door. Nu onderweg naar Locronan. Een dorpje waar vroeger de linnen handelaren zaten en dus een zogenaamd rijk dorp. Leuke straatjes met alleen maar kinderkopjes, oude pandjes, mooie kerk en heel middeleeuws overkomend. We kopen wat souveniertjes voor onszelf en gaan weer door. Het eindpunt is Plougastel-Daoulas. Een plaatsje net onder Brest. We rijden hier nog naar Fort du Cabeau. Google Maps geeft een route aan wat met de auto niet kan dus we parkeren een eindje verderop en lopen het laatste stuk. Het fort is een overblijfsel uit de koude oorlog, althans zo ziet het eruit. Vergaan en veel graffiti op de muren. Maar wel een uitzicht over Brest wat hier aan de overkant ligt. We hebben ondertussen ook een uitzichtpunt gevonden om de andere kant van Brest te zien, inclusief de brug maar ook hier gaat Google Maps de mist in en klauteren we ondertussen door een bos onderweg naar hoge rotsen. Als dit een uitkijkpunt is dan eet ik mijn hoed op.

Dus we keren om en gaan eten in het restaurant naast het hotel.

Op woensdag door naar het noorden maar eerst een stop in Brest. Hier zit Oceanopolis. Een groot aquarium echter een deel in de verbouwing. Met als voordeel dat we wel korting hebben op de entree. We lopen door de paviljoenen en zien otters, zeehondjes en heel veel vissen. Daarna besluiten we naar het kasteel van Brest te gaan. Hier zit ook het marinemuseum in. Blijkt deze vanaf 1 oktober ook aangepaste openingstijden te hebben. Dus pas vanaf half 2. Met onverrichte zaken keren we om om even een bakkie te doen. Restaurant geeft aan dat ze geen koffie hebben want ze zijn een restaurant. Snap de logica niet echt. Dan maar door naar de volgende stop. In Bretagne liggen verschillende omheinde parochies. De zo geheten les Enclos paroissiaux. Dit houdt in dat er een kerk, knekelhuis of begraafplaats is gebouwd en daaromheen de rest omheind. In Guimiliau ligt een Enclos die gebouwd is tussen 1581 en 1588. Je loopt door een gothisch poortje en er staan veel beelden van heiligen en ook soort van monsters. In de kerk is het praktisch allemaal van hout en gekleurd. De tweede Enclos ligt in Lampaul-Guimiliau en is een dorpje verderop. De beelden en kerktoren zijn anders aan de buitenkant maar de kerk is bijna 1 op 1 identiek. Zal vast te maken hebben met “koop er 1 en krijg er 6 gelijke gratis bij”. De laatste is de Enclos van Saint-Thegonnec. Dit is een van de grotere maar wel in renovatie.

Daarna door naar Morlaix. Een stadje meer naar het noorden van Bretagne. Op zich niet heel speciaal maar is bekend van de grote spoorbrug die door de stad loopt. Klinkt alsnog niet erg speciaal maar dan te bedenken dat de Duitsers het in de 2e wereldoorlog niet voor elkaar kregen om deze te bombarderen. De hele stad lag aan puin door de “gemiste bommen”. Maar de brug ligt er nog steeds. En hij valt op. Het is een brug met twee lagen waarvan de bovenste een spoorlijn heeft lopen. Omdat het weer nog heel erg meezit besluiten we naar ons hotel te rijden aan de Côte de Granite. De granietkust. We droppen de spullen en rijden naar de vuurtoren van Men Ruz in het dorpje Ploumanac’h. Deze vuurtoren licht mooi op bij alle roze kleurige rotsen die er liggen. De kleuren zijn trouwens afhankelijk van de tijd van de dag. Het kan tussen citroengeel en mandarijn oranje zijn. We lopen en klauteren over de rotsen om maar de mooiste foto’s te kunnen maken. We eindigen de dag in de plaatselijke pizzeria.

Op donderdag door met de granietkust. We beginnen met een paar plaatselijke menhirs die hier staan. Een van 2000 voor Christus die ten tijde van de jaartelling is aangepast naar een christelijke versie. En de andere is de plaatselijke hunebed. We rijden door naar I’le Grande. Mooie uitzichten maar nog niet veel roze graniet. Dan maar naar het strand van Tregastel en hier is het bingo. Een ongelofelijk mooi strand met de roze rotsen. We lopen hier langs het water en komen nog een fanatieke zwemmer tegen. Ook hier kan je vrij klimmen op de rotsen voor een mooi uitzicht. Voor de lunch rijden we naar Perros-Guirec. Het Monaco van de granietkust. Lunchen voor 45,-. Dan maar weer simpel een pannenkoek wegproppen voor een paar euro.

We verlaten de granietkust en gaan door naar de abbye van Beauport. De abdij is van oorsprong een Kanunnikenklooster. Alleen voor mannen bedoeld. Een deel staat nog redelijk overeind maar de zijkanten zijn letterlijk casco. Alleen nog de muurtjes. Leuk ding om op te knappen. We lopen door de ruimtes en voor het gemak is er ook een Nederlandse vertaling. Het ziet er nog wel mooi onderhouden uit. Dit komt doordat het sinds 1882 op de monumentenlijst is terecht gekomen.

Johan heeft geregeld dat we de laatste twee nachten, dus donderdag en vrijdag bij vrienden konden slapen. Willem Jan en Wendy (puur toeval). Zij zijn een aantal jaar geleden vertrokken uit Westzaan en hebben een Franse boerderij gekocht. Na een ritje van een klein halfuurtje komen we aan in Goudelin, het dorpje waar de boerderij staat. We worden hartelijk ontvangen en eenmaal binnen beginnen de (sterke) verhalen. Heerlijk. We krijgen een rondleiding door het huis en we krijgen beiden een eigen slaapkamer en badkamer. Wat een luxe. In de avond gaan we met zijn 4-tjes uit eten in een restaurant wat ook in de Michelin gids staat aangegeven. Eenmaal terug gaan de verhalen natuurlijk door. Johan en Willem Jan kennen elkaar al vanaf de lagere school. Op vrijdag is het weer niet zo heel mooi in de ochtend dus we beginnen lekker rustig aan. Daarna maar een rondleiding om het huis en de hectares aan grond. En natuurlijk de dieren. De twee hondjes en de katten, de kippen, de twee dwerggeiten en de vijf paarden.

In de middag toeren we een stuk door het platteland met de mooie VW bus en we eindigen weer thuis met een drankje en snackje. En we eindigen met een heerlijke afhaalpizza. Thuisbezorgd is hier geen optie.

Tegen de tijd dat we er heerlijk zitten krijgen we ook het bericht dat de vlucht naar huis is geannuleerd vanwege de storm Amy. Dus we gaan op zoek naar alternatieven. Standaard zijn we op de vlucht van maandag 6 oktober in de avond geplaatst. Dat is geen goede optie dus we zoeken even verder. Er is een goede treinverbinding tussen Rennes en Parijs en Amsterdam. Dus de tickets geregeld en er kunnen.

Op zaterdag is het dan toch tijd om afscheid te nemen van Bretagne en van Willem Jan en Wendy. Ongelofelijke gastvrijheid en we hebben ons zeer vermaakt. Heel erg bedankt Willem Jan en Wendy!

We stappen in de auto en moeten eerst naar het vliegveld van Rennes om de huurauto in te leveren. Dat was ook het doel dus daar komen we niet onderuit. Vliegveld van Rennes is dermate klein dat we de auto neerzetten en dan in de aankomsthal de sleutels moeten inleveren. We gaan weer gouw naar buiten en nemen de taxi naar Rennes station. Wat nog redelijk groot is. En ze hebben gewoon een HEMA. En hier stappen we op de tgv naar Parijs. Deze trein raast door het landschap in 1,5 uur naar Paris Montparnasse. Door een tip van Willem Jan weten we dat we hier in de trein al een metrokaartje kunnen kopen voor de volgende etappe. Heel handig aan de rij te zien bij de automaat. We stiefelen door naar de metro om met dat ding naar Gare du Nord te komen. Kan ik nu zeggen dat ik ook een keer met de metro in Prijs ben geweest. De stad niet eens gezien vanwege heerlijke ondergronds. Op Gare du Nord ziet het zwart van de mensen. Denk dat er meer mensen last hebben van de storm boven westelijk Europa. Veel geannuleerde vluchten dus overvol perron. Maar met een paar minuten vertraging zitten we in de Eurostar, onderweg naar Schiphol.

Een hele mooie week gehad, veel gezien en gedaan en prachtig weer. Leuke nieuwe mensen ontmoet en nieuwe herinneringen gemaakt.

Gr. Wendy